Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie

POSTANOWIENIE

Dnia 23 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w L. – VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: sędzia Jakub Petkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. wL.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa M. D.

przeciwko Skarbowi Państwa – Komendzie Wojewódzkiej Policji w L.

o uposażenie, ekwiwalent pieniężny za urlop i dodatkowe wynagrodzenie roczne

postanawia:

na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. przekazać sprawę Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w L. jako właściwemu do jej rozpoznania.

Wyjaśnienie zasadniczych powodów rozstrzygnięcia (art. 357 § 5 k.p.c.):

Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji nie jest stosunkiem pracowniczym, a szczególnym stosunkiem administracyjnoprawnym, którego nawiązanie, zmiana lub rozwiązanie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Rozkaz personalny jest szczególną formą takiej decyzji, na mocy której załatwia się sprawę osobową. Z tego powodu roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji mogą być dochodzone przez nich na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej. Do stosunku służbowego policjanta nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym sądem pracy (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 grudnia 2001 r. II SA 2591/01, z 7 grudnia 2001 r. II SA 2591/01). Inaczej niż w przypadku niektórych służb mundurowych, ustawa z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zm.) nie zawiera przepisu, który kierowałby powyższe sprawy na drogę postępowania przed sądem powszechnym (zob. np. art. 220 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej).

Zasadniczo, zgodnie z art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c., w takim przypadku należy odrzucić pozew, przy czym w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych – zgodnie z art. 464 § 1 k.p.c. – odrzucenie pozwu nie może nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ. W tym wypadku sąd przekaże mu sprawę. Postanowienie o przekazaniu sprawy z zakresu prawa pracy innemu organowi na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. z powodu niedopuszczalności drogi sądowej jest postanowieniem „w przedmiocie” odrzucenia pozwu. Postanowienie to stwierdza niedopuszczalność drogi sądowej i zamyka drogę do wydania merytorycznego orzeczenia przez sąd powszechny (uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 9 czerwca 2005 r. II PZP 4/05).

Sygn. akt VII P 536/25

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 23 grudnia 2025 r.

W pozwie złożonym 31 października 2025 r. (data wpływu) M. D. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – Komendy Wojewódzkiej Policji w L. kwoty (...) zł z odsetkami tytułem wyrównania uposażenia, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop i dodatkowego wynagrodzenia rocznego. Z uzasadnienia pozwu i załączonych dokumentów wynika, że pełnił on służbę w Policji – ostatnio w Komendzie Wojewódzkiej w L..

Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji nie jest stosunkiem pracowniczym, a szczególnym stosunkiem administracyjnoprawnym, którego nawiązanie, zmiana lub rozwiązanie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Rozkaz personalny jest szczególną formą takiej decyzji, na mocy której załatwia się sprawę osobową. Z tego powodu roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji mogą być dochodzone przez nich na drodze administracyjnoprawnej i sądowoadministracyjnej. Do stosunku służbowego policjanta nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym sądem pracy (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 grudnia 2001 r. II SA 2591/01, z 7 grudnia 2001 r. II SA 2591/01). Inaczej niż w przypadku niektórych służb mundurowych, ustawa z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zm.) nie zawiera przepisu, który kierowałby powyższe sprawy na drogę postępowania przed sądem powszechnym (zob. np. art. 220 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej).

Warto przypomnieć, że sądy powszechne mają obowiązek uwzględniać skutki prawne orzeczeń organów administracyjnych, a kontrola przez sąd powszechny ostatecznej decyzji może mieć jedynie charakter wyjątkowy, ograniczony i incydentalny. W odróżnieniu od kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny co do zasady nie może więc zmierzać do wzruszenia decyzji. Powyższe ma swoje źródło w konstytucyjnej idei podziału władz (art. 10 Konstytucji) oraz działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7; uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z 9 października 2007 r. III CZP 46/07). Z powyższego wynika, że domniemanie drogi sądowej przed sądem powszechnym nie jest bezwzględne, bowiem w przypadku kwestii zastrzeżonych dla decyzji administracyjnych kompetencja tego sądu powinna mieć wyraźną podstawę prawną. Sądy powszechne nie mogą dowolnie orzekać w tych sprawach z naruszeniem powyższych konstytucyjnych zasad. Co oczywiste, prawo do sądu jest zapewnione również przez możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uprawniony nie może, powołując się na prawo do sądu, wybierać sądu, a nawet wydziału, który w jego przekonaniu zapewni najszybsze lub najbardziej korzystne rozstrzygnięcie.

Powołane w pozwie orzecznictwo zasadniczo nie zawiera poglądów odmiennych niż wyrażone wyżej, bo nie dotyczy dochodzenia przez funkcjonariusza Policji roszczeń, o których mowa w pozwie, tj. uposażenia, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop ani nagrody rocznej. Ponadto częściowo odnosi się do innych służb mundurowych, których sytuacja regulowana jest innymi przepisami.

Zasadniczo, zgodnie z art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c., w omawianym przypadku należy odrzucić pozew, przy czym w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych – zgodnie z art. 464 § 1 k.p.c. – odrzucenie pozwu nie może nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ. W tym wypadku sąd przekaże mu sprawę. Postanowienie o przekazaniu sprawy z zakresu prawa pracy innemu organowi na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. z powodu niedopuszczalności drogi sądowej jest postanowieniem „w przedmiocie” odrzucenia pozwu. Postanowienie to stwierdza niedopuszczalność drogi sądowej i zamyka drogę do wydania merytorycznego orzeczenia przez sąd powszechny (uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 9 czerwca 2005 r. II PZP 4/05).

W sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 199 ^{( 1)} k.p.c., bowiem brak danych, aby organ administracji publicznej lub sąd administracyjny uznały się w tej sprawie za niewłaściwe. Orzeczenie w przedmiocie niewłaściwości, o którym mowa w art. 199 ^{( 1)} k.p.c., co do zasady powinno przyjąć formę prawomocnego postanowienie organu administracyjnego o zwrocie podania (art. 66 § 3 k.p.a.) lub prawomocnego postanowienie sądu administracyjnego odrzucające skargę (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.; M. Manowska [w:] A. Adamczuk, P. Pruś, M. Radwan, M. Sieńko, E. Stefańska, M. Manowska, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom I. Art. 1-477(16), LEX/el. 2022, art. 199(1); P. Telenga [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom I. Art. 1-729, red. A. Jakubecki, LEX/el. 2019, art. 199(1)).

Jeśli chodzi o organ, któremu należy przekazać sprawę, należy mieć na uwadze, że tylko przełożony, któremu bezpośrednio podlegał zwolniony ze służby, jest właściwy w pierwszej instancji w sprawach osobowych i będących tego konsekwencją sprawach finansowych i uposażenia Policjantów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2021 r. III OSK 2608/21). W przypadku powoda jest to Komendant Wojewódzki Policji w L..

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.