Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w L. VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Emilia Kuna

po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 roku w L.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. B.

przeciwko Skarbowi Państwa – Komendzie Wojewódzkiej Policji w L. i Centralnemu Biuru Śledczemu Policji

w przedmiocie przekazania według właściwości

p o s t a n a w i a

sprawę przekazać do rozpoznania według właściwości Komendantowi Centralnego Biura Śledczego Policji w W.

Zasadnicze powody rozstrzygnięcia

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, policjant nie jest pracownikiem
w rozumieniu art. 2 k.p. Jego uprawnienia wynikają bowiem z aktów o charakterze administracyjnym, co wiąże się z kognicją sądownictwa administracyjnego w zakresie praw
i obowiązków wynikających z tego stosunku. Jak bowiem wynika z § 19 Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw
i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U z 2013 r. poz. 644) nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, zgodnie z art. 32 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku (Dz. U. z 2025 r. poz. 636) mianowanie na stanowiska służbowe, przenoszenie oraz zwalnianie z tych stanowisk odbywają się w formie decyzji administracyjnych wydawanych przez Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, Komendanta CBZC, Dyrektora CLKP, komendantów wojewódzkich Policji albo Komendanta Stołecznego Policji i komendantów powiatowych (miejskich, rejonowych) Policji oraz Komendanta – Rektora Akademii Policji w S. i komendantów szkół policyjnych.

Sąd Rejonowy podziela poglądy wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego,
z których wynika, że funkcjonariusze Policji nie mogą skutecznie dochodzić przed sądem powszechnym roszczeń ze stosunku służbowego. Tak wypowiedział się Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 5 września 1991 r., I PRN 39/91 (OSP 1992 z 5 poz. 118), gdzie przyjęto, że funkcjonariusz Policji może dochodzić roszczeń ze stosunku służbowego przed wyższym przełożonym w drodze administracyjnoprawnej. Do decyzji ostatecznych w tego rodzaju sprawach stosuje się przepis art. 196 § 1 k.p.a. o zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego. W związku z istnieniem tej drogi postępowania wyłączona jest dopuszczalność dochodzenia roszczeń ze stosunku służbowego policjanta przed sądem pracy.

Według uchwały z dnia 5 grudnia 1991 r., I PZP 60/91 (OSNCP 1992 z. 7-8 poz. 123) droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna, podobnie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1995 roku I PZP 13/95 (OSNP 1995/23/286) stwierdzono, że droga sądowa do dochodzenia przez funkcjonariusza Policji przed sądem powszechnym uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przewidzianych w rozdziale 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) wraz z odsetkami jest niedopuszczalna. (por. też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 września 2025 roku w sprawie III SA/Gd 364/25).

Należy także podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego
z dnia 18 grudnia 1992 r., III AZP 27/92, w myśl którego nie stanowi dyskryminacji funkcjonariuszy służb mundurowych nieprzyznanie im niektórych uprawnień właściwych dla stosunków cywilnoprawnych. Ustawodawca przyznał im bowiem, mając na względzie zasady słuszności, szereg uprawnień i uprzywilejowanych świadczeń w zamian za ich trudną pracę
i niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia. Pozostając przy terminie zapłaty uposażenia należy dodać, iż w tym zakresie funkcjonariusze służb mundurowych są uprzywilejowani, gdyż otrzymują uposażenie z góry, a wynagrodzenie pracowników - poza nielicznymi wyjątkami - płatne jest po wykonaniu pracy (art. 80 k.p.).

Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało, że administracyjny stosunek służbowy policjantów powoduje, że spory z niego wynikłe, także dotyczące uposażenia, należą do właściwości sądów administracyjnych.

Jednocześnie z uwagi na treść art. 464 § 1 k.p.c. odrzucenie pozwu nie może nastąpić
z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ. W tym przypadku sąd przekaże sprawę temu organowi.

Sygnatura akt VII P 558/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 6 listopada 2025 roku A. B. wniósł o zasądzenie od pozwanego – Skarbu Państwa – Komendy Wojewódzkiej Policji w L. i Centralnego Biura Śledczego Policji na jego rzecz kwoty (...) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot i dat wskazanych w pozwie oraz zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazał, że powód domaga się wskazanej pozwem kwoty tytułem wyrównania wynagrodzenia za miesiące styczeń i luty 2023 roku oraz wyrównania należności związanych z odejściem z Policji, tj. odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i tzw. trzynastki wraz z odsetkami za opóźnienie od wskazanych świadczeń.

Pełnomocnik powoda jednocześnie wskazał, że wprawdzie należne funkcjonariuszowi uposażenie z tytułu świadczonej służby ma swą podstawę w publicznoprawnym (administracyjnoprawnym) stosunku służbowym, ale przez to nie traci ono charakteru wierzytelności pieniężnej, do której z tytułu pełnionej służby nabywa prawo funkcjonariusz wobec Państwa – Skarbu Państwa, reprezentowanego w danym wypadku przez właściwego przełożonego określonej jednostki organizacyjnej – statio fisci. Pragmatyka policyjna
w żadnym miejscu nie stanowi o właściwej drodze administracyjnej do dochodzenia wyrównania należnego uposażenia wraz z odsetkami, a o drodze sądowo -administracyjnej jedynie w przypadku skargi na określone orzeczenie dyscyplinarne. W związku z tym, w ocenie strony powodowej, nie może budzić wątpliwości, że funkcjonariusz Policji ma prawo do dochodzenia przed sądem powszechnym wyrównania należnego uposażenia wraz z odsetkami. Konstytucja w art. 177 ustanawia domniemanie kompetencji sądów powszechnych, gdyż ich właściwość może podlegać ograniczeniu tylko na podstawie przepisu ustawy, a jak zaznaczono w pozwie, brak jest przepisu rangi ustawowej ograniczającego kompetencje sądów powszechnych w sprawach o zapłatę wyrównania należnego uposażenia funkcjonariusza wraz z odsetkami. Skuteczna realizacja prawa do sądu, rozumianego z godnie z art. 45 ust. 1 konstytucji, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych UE, wymaga m. in. rozpoznania sprawy przez kompetentny sąd i w rozsądnym terminie. Z orzecznictwa w sprawach roszczeń funkcjonariuszy o zapłatę z tytułu uposażenia wraz z odsetkami oraz innych należności wynikających ze stosunku służbowego jasno wynika, że sprawy te rozpoznawane są przez sądy pracy jako najlepiej rozeznane w aktualnych stosunkach zatrudnienia. Praktyka wskazuje także, iż sądy pracy rozpoznają sprawy sprawniej od wydziałów cywilnych. Te dwie wskazane przesłanki przemawiają za zrealizowaniem prawa powoda do sądu w zakresie przedmiotowej sprawy właśnie przed sądem pracy.

( pozew k. 1-6)

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Stosunek służbowy funkcjonariuszy Policji ma charakter administracyjnoprawny, a nie cywilnoprawny. Funkcjonariusz Policji nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, lecz funkcjonariuszem państwowym wykonującym służbę publiczną na podstawie stosunku publicznoprawnego. Wynika to zarówno z samej struktury ustawy o Policji, jak
i z powszechnie przyjętego w doktrynie i orzecznictwie rozróżnienia między stosunkami pracy a stosunkami służbowymi funkcjonariuszy państwowych.

Zgodnie z art. 32 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku (Dz.U. z 2025 r. poz. 636), mianowanie na stanowiska służbowe, przenoszenie oraz zwalnianie z tych stanowisk odbywają się w formie decyzji administracyjnych wydawanych przez właściwych komendantów – Komendanta Głównego Policji, Komendanta Stołecznego Policji, komendantów wojewódzkich, powiatowych lub miejskich. Decyzje te mają charakter aktów administracyjnych, a od ich wydania przysługuje funkcjonariuszowi prawo odwołania się do wyższego przełożonego w trybie administracyjnym. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że kształtowanie sytuacji prawnej funkcjonariuszy Policji następuje za pośrednictwem aktów administracyjnych.

Charakter administracyjny stosunku służbowego potwierdza również § 19 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644), który stanowi, że nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego. W sprawach nieuregulowanych rozporządzeniem, do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Regulacja ta potwierdza, że procedura regulująca stosunek służbowy jest procedurą administracyjną, a nie procedurą właściwą dla stosunków pracy. Rozkaz personalny jako forma wydania decyzji
o zatrudnieniu, przeniesieniu czy rozwiązaniu stosunku służbowego wskazuje bezpośrednio na charakter władczych, jednostronnych aktów administracyjnych.

Tryb dochodzenia roszczeń pieniężnych wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji również wskazuje na administracyjnoprawny charakter tego stosunku. Ustawodawca w art. 107 ustawy o Policji reguluje kwestię przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych oraz należności wynikających ze stosunku służbowego, wyznaczając 3-letni termin przedawnienia. Przepis ten nie odsyła do Kodeksu cywilnego ani do Kodeksu postępowania cywilnego jako drogi dochodzenia takich roszczeń. Pragmatyka policyjna nie zawiera żadnych odesłań do procedury cywilnej ani nie stanowi, że funkcjonariusze mogą skutecznie dochodzić swoich roszczeń ze stosunku służbowego przed sądami powszechnymi. Brak jest jakichkolwiek przepisów ustawy o Policji, które zgodnie z jej logiką systemową odsyłałyby do stosowania Kodeksu postępowania cywilnego w zakresie kognicji sądów powszechnych w tego rodzaju sprawach.

Jednocześnie orzecznictwo Sądu Najwyższego jednoznacznie rozstrzyga kwestię drogi dochodzenia roszczeń funkcjonariuszy Policji. W wyroku z dnia 5 września 1991 roku, sygn.
I PRN 39/91, Sąd Najwyższy orzekł, że funkcjonariusz Policji może dochodzić roszczeń ze stosunku służbowego przed wyższym przełożonym w drodze administracyjnoprawnej, a do decyzji ostatecznych w tego rodzaju sprawach stosuje się przepis art. 196 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego o zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego. Sąd Najwyższy wyraźnie stwierdził, że w związku z istnieniem drogi postępowania administracyjnego wyłączona jest dopuszczalność dochodzenia roszczeń ze stosunku służbowego policjanta przed sądem powszechnym.

To samo stanowisko potwierdziła uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1991 roku, sygn. I PZP 60/91, która stwierdziła, że droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna.

Szczególne znaczenie ma uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1995 roku, sygn. I PZP 13/95, która bezpośrednio dotyczy problemu będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Uchwała ta stanowiła, że droga sądowa do dochodzenia przez funkcjonariusza Policji przed sądem powszechnym uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przewidzianych w rozdziale 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji wraz z odsetkami jest niedopuszczalna.
W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy podkreślił, że policjant nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, lecz funkcjonariuszem Państwa wykonującym służbę na podstawie stosunku administracyjnoprawnego. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zapewnia należytą ochronę prawa funkcjonariusza Policji do wynagrodzenia i jest zgodne z konstytucyjną zasadą prawa do sądu. Brak jest przepisów prawa materialnego i procesowego, które odsyłałyby do stosowania procedury cywilnoprawnej
w odniesieniu do roszczeń funkcjonariuszy ze stosunku służbowego.

Należy zwrócić uwagę również na aktualne stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone
w uchwale z dnia 15 kwietnia 2025 roku, sygn. akt III PZP 7/24, która mimo, że bezpośrednio dotyczy funkcjonariusza Służby Więziennej, a nie Policji, zawiera fundamentalną tezę prawną odnoszącą się do stosunków służbowych wszystkich funkcjonariuszy publicznych.
W uzasadnieniu uchwały III PZP 7/24 Sąd Najwyższy wyraźnie bowiem wskazał, że funkcjonariusz Służby Więziennej nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 k.p., a jego stosunek zatrudnienia ma charakter administracyjnoprawny, a nie pracowniczy. Sąd Najwyższy podkreślił, że „jakkolwiek sprawa, której przedmiotem jest roszczenie funkcjonariusza
o odszkodowanie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu, stanowi sprawę cywilną w rozumieniu procesowym, rozpoznawaną z mocy przepisu szczególnego przez sąd pracy, to nie stanowi ona „sprawy z zakresu prawa pracy” w rozumieniu art. 476 § 1 k.p.c."

Kluczowe stwierdzenie Sądu Najwyższego w uchwale III PZP 7/24 brzmi: „Stosunek służby jest innym rodzajem stosunku prawnego niż stosunek pracy, a pełnienie służby wiąże się z określonymi obowiązkami oraz przywilejami." Sąd zaznaczył również, że „funkcjonariusze nie są bowiem pracownikami, jednostki penitencjarne nie są wobec nich pracodawcami, a nadto funkcjonariuszy i jednostki penitencjarne nie łączy stosunek pracy, lecz stosunek służby."

Uchwała III PZP 7/24 zawiera istotne wytyczne co do zakresu przepisów stosowanych do stosunków służbowych. Sąd Najwyższy wyraźnie orzekł: „Jednolite i utrwalone orzecznictwo sądów powszechnych i administracyjnych wskazuje, że do administracyjnoprawnych stosunków zatrudnienia (stosunków służby) nie stosuje się, nawet odpowiednio, przepisów prawa pracy, również w zakresie ich nawiązania
i rozwiązania, z wyjątkiem sytuacji, gdy pragmatyki służbowe danej grupy funkcjonariuszy do takich przepisów wyraźnie się odnoszą."

Tym samym, przytoczone orzecznictwo potwierdza, że choć przepisy szczególne mogą przekazywać pewne sprawy funkcjonariuszy do sądów pracy, nie zmienia to fundamentalnego charakteru stosunku służbowego jako stosunku administracyjnoprawnego. Pragmatyka policyjna nie zawiera wyraźnych odesłań do Kodeksu pracy w zakresie roszczeń o uposażenie i świadczenia pieniężne, zatem przepisy Kodeksu pracy nie mają zastosowania do niniejszej sprawy.

Jednocześnie aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza, że praktyka rozpoznawania spraw funkcjonariuszy Policji utrzymuje się na linii wyznaczonej przez Sąd Najwyższy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 września 2025 roku, sygn. III SA/Gd 364/25, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia
6 sierpnia 2025 roku, sygn. III OSK 124/24, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2025 roku, sygn. III SA/Łd 167/25, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 listopada 2025 roku, sygn. II SA/Go 470/25, wyrok WSA w Łodzi z dnia 2 października 2025 roku, sygn. III SA/Łd 534/25). Wszystkie te orzeczenia jednoznacznie wskazują, że kognicja w sprawach dotyczących roszczeń funkcjonariuszy Policji z tytułu uposażenia i innych świadczeń należy do sądów administracyjnych, których zadaniem jest kontrola legalności decyzji wydawanych przez organy Policji w sprawach osobowych funkcjonariuszy.

Strona powodowa argumentowała, że pragmatyka policyjna „w żadnym miejscu nie stanowi o właściwej drodze administracyjnej do dochodzenia wyrównania należnego uposażenia wraz z odsetkami" oraz że brak jest przepisu rangi ustawowej ograniczającego kompetencje sądów powszechnych w tego rodzaju sprawach. Argument ten jednak nie znajduje poparcia w prawie. Zgodnie z art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. To domniemanie kompetencji sądów powszechnych może zostać uchylone przez przepis ustawy, który wyraźnie wyłącza daną kategorię spraw z ich kognicji. W przypadku funkcjonariuszy Policji takim przepisem jest właśnie art. 32 ustawy o Policji, stanowiący, że decyzje w sprawach personalnych – a do nich należą także decyzje dotyczące przyznania, podwyższenia lub wypłaty uposażenia wynikającego ze stosunku służbowego – wydawane są w formie decyzji administracyjnych przez właściwych komendantów.

Od tych decyzji administracyjnych przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego w trybie administracyjnym, a następnie – zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skarga do sądu administracyjnego. Przepis art. 32 ustawy o Policji stanowi zatem wyraźne ustawowe ograniczenie kognicji sądów powszechnych na rzecz organów administracyjnych i sądów administracyjnych. Nie jest potrzebny dodatkowy przepis wyłączający wprost kognicję sądów powszechnych – wystarczającą podstawę stanowi wyrażona w art. 32 forma wydawania decyzji w sprawach personalnych, która wskazuje na administracyjnoprawny charakter tych spraw i ich poddanie procedurze administracyjnej, a tym samym kognicji sądów administracyjnych.

Strona powodowa powołuje się także na konstytucyjne prawo do sądu, wskazując na art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Jednak prawo do sądu nie oznacza prawa do sądu powszechnego w każdej sprawie – oznacza ono dostęp do właściwego organu sądowego w trybie procedury dla danej sprawy właściwej. Prawo do sądu jest w pełni realizowane poprzez możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego w trybie procedury administracyjnej. Sam Sąd Najwyższy w uchwale I PZP 13/95 wyraźnie stwierdził, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zapewnia należytą ochronę prawa funkcjonariusza Policji do wynagrodzenia i jest zgodne z konstytucyjną zasadą prawa do sądu. Nie można zatem zarzucać naruszenia prawa do sądu, skoro funkcjonariuszowi przysługuje pełna ścieżka odwoławcza w ramach drogi administracyjnej, zakończona kontrolą sądowoadministracyjną dokonywaną przez niezawisłe sądy administracyjne. Prawo do sądu funkcjonariuszy Policji nie wymaga zmiany drogi postępowania z administracyjnej na cywilnoprawną – wymaga jedynie zagwarantowania dostępu do stosownego sądu w ramach właściwej procedury, co jest w pełni zapewnione.

Strona powodowa starała się także podnieść, że odmowa drogi sądowej przed sądem powszechnym stanowi dyskryminację funkcjonariuszy Policji. To stanowisko odrzucił wprost Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 18 grudnia 1992 roku, sygn. III AZP 27/92. Sąd Najwyższy stwierdził, że nie stanowi dyskryminacji funkcjonariuszy służb mundurowych nieprzyznanie im niektórych uprawnień właściwych dla stosunków cywilnoprawnych, albowiem ustawodawca przyznał im szereg uprawnień i uprzywilejowanych świadczeń w zamian za ich trudną pracę i niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia. Specjalna pozycja prawna funkcjonariuszy justyfikuje odrębny system ochrony prawnej, niedotyczący stosunków pracy. Funkcjonariusze Policji korzystają z szeregu przywilejów wynikających z charakteru i wagi pełnionej przez nich służby – otrzymują uposażenie z góry, a nie po wykonaniu pracy, jak pracownicy zatrudnieni na podstawie Kodeksu pracy (art. 105 ustawy o Policji i art. 80 k.p.), co świadczy o uprzywilejowanej pozycji funkcjonariuszy. System prawny funkcjonariuszy, odrębny od systemu pracowniczego, jest nie tyle przejawem dyskryminacji, co wyrazem specjalnego statusu prawnego funkcjonariuszy publicznych.

Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało, że administracyjny stosunek służbowy policjantów powoduje, że spory z niego wynikłe, także dotyczące uposażenia, należą do właściwości sądów administracyjnych.

Jednocześnie z uwagi na treść art. 464 § 1 k.p.c. odrzucenie pozwu nie może nastąpić
z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ. W tym przypadku sąd przekaże sprawę temu organowi.

Właściwym organem do rozpoznania roszczenia powoda o wyrównanie uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 roku oraz wyrównania pozostałych należności pieniężnych wynikających ze stosunku służbowego (odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, „trzynastki") jest Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji w W. jako organ właściwy w sprawach personalnych funkcjonariuszy służb Policji. Od decyzji Komendanta przysługuje powodowi odwołanie do organu wyższego stopnia, a następnie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zgodnie z procedurą administracyjną. Droga ta zapewnia powodowi pełną ochronę prawną bez konieczności ponownego wszczynania postępowania.

Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.