Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lutego 2026 roku

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący- sędzia Monika Woś-Gajowiak

po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2026 roku w S.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Ł. P.

przeciwko Skarbowi Państwa- Komendzie Wojewódzkiej Policji w S. oraz Centralnemu Biuru Śledczemu Policji

o wynagrodzenie, odprawę emerytalną, ekwiwalent pieniężny za urlop i nagrodę roczną

w przedmiocie przekazania według właściwości

postanawia:

sprawę przekazać do rozpoznania według właściwości Komendantowi Centralnego Biura Śledczego Policji w A..

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia (...) roku skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa-Komendzie Wojewódzkiej Policji w S. oraz Centralnemu Biuru Śledczemu Policji, Ł. P. wniósł o zasądzenie kwoty (...) zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 roku, wyrównania odprawy należnej w związku z odejściem z Policji, ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy i nagrody rocznej.

W uzasadnieniu podniósł, że pełnił służbę w Policji przez(...) dni. Ostatnio zajmował stanowisko w Zarządzie w S. w stopniu (...). Z tytułu pełnienia służby w Policji powód otrzymał w styczniu i w lutym 2023 roku uposażenie w łącznej miesięcznej wysokości po (...) zł. W związku z odejściem ze służby powód otrzymał należności dla których podstawę wymiaru stanowiło wyżej określone uposażenie (odprawę- (...) zł, ekwiwalent- (...) zł i trzynastkę- (...) zł). Wynagrodzenie to stanowiło podstawę wymiaru emerytury policyjnej.

Powód podniósł, że w Ustawie budżetowej na 2023 rok podniesiono kwotę bazową z 1.614,69 zł do 1.740,64 zł, wobec tego powinien otrzymać uposażenie miesięczne za styczeń i luty 2023 roku w wysokości po (...) zł, w związku z odejściem ze służby powód powinien otrzymać odprawę w wysokości (...) zł, ekwiwalent- (...) zł i trzynastkę- (...) zł. Zdaniem powoda przedmiotowe zachowanie ma charakter dyskryminacji i nierównego traktowania w zatrudnieniu.

Sąd zważył co następuje:

Organizację Policji, jej podstawowe zadania, zakres uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy, a także zasady służby, w tym zasady dotyczące korpusów, stopni, uposażeń i odpowiedzialności, kwestie związane z mieszkaniami dla funkcjonariuszy i współpracą międzynarodową, określa Ustawa o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku (Dz. U. 2025.636).

Natomiast prawa i obowiązki oraz przebieg służby są określone w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U 2013. 644).

Zdaniem Sądu policjant nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 k.p. Jego uprawnienia wynikają bowiem z aktów o charakterze administracyjnym, co wiąże się z kognicją sądownictwa administracyjnego w zakresie praw i obowiązków wynikających z tego stosunku. Jak bowiem wynika z § 19 cyt. rozporządzenia - nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, zgodnie z art. 32 Ustawy o Policji mianowanie na stanowiska służbowe, przenoszenie oraz zwalnianie z tych stanowisk odbywają się w formie decyzji administracyjnych wydawanych przez Komendanta Głównego Policji, Komendanta (...), Komendanta (...), Komendanta (...), Dyrektora (...), komendantów wojewódzkich Policji albo Komendanta Stołecznego Policji i komendantów powiatowych (miejskich, rejonowych) Policji oraz Komendanta-Rektora Akademii Policji w B. i komendantów szkół policyjnych.

Sąd Rejonowy podziela poglądy wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego, z których wynika, że funkcjonariusze Policji nie mogą skutecznie dochodzić przed sądem powszechnym roszczeń ze stosunku służbowego. Tak wypowiedział się Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 5 września 1991 r., I PRN 39/91 (OSP 1992 z 5 poz. 118), gdzie przyjęto, że funkcjonariusz Policji może dochodzić roszczeń ze stosunku służbowego przed wyższym przełożonym w drodze administracyjnoprawnej. Do decyzji ostatecznych w tego rodzaju sprawach stosuje się przepis art. 196 § 1 k.p.a. o zaskarżeniu decyzji do sądu administracyjnego. W związku z istnieniem tej drogi postępowania wyłączona jest dopuszczalność dochodzenia roszczeń ze stosunku służbowego policjanta przed sądem pracy.

Według uchwały z dnia 5 grudnia 1991 r., I PZP 60/91 (OSNCP 1992 z. 7-8 poz. 123) droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna, podobnie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1995 roku I PZP 13/95 ( OSNP 1995/23/286) stwierdzono, że droga sądowa do dochodzenia przez funkcjonariusza Policji przed sądem powszechnym uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przewidzianych w

rozdziale 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.)

wraz z odsetkami jest niedopuszczalna. Por też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 września 2025 roku w sprawie III SA/Gd 364/25.

Należy także podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1992 r., III AZP 27/92, w myśl którego nie stanowi dyskryminacji funkcjonariuszy służb mundurowych nieprzyznanie im niektórych uprawnień właściwych dla stosunków cywilnoprawnych. Ustawodawca przyznał im bowiem, mając na względzie zasady słuszności, szereg uprawnień i uprzywilejowanych świadczeń w zamian za ich trudną pracę i niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia. Pozostając przy terminie zapłaty uposażenia należy dodać, iż w tym zakresie funkcjonariusze służb mundurowych są uprzywilejowani, gdyż otrzymują uposażenie z góry, a wynagrodzenie pracowników - poza nielicznymi wyjątkami - płatne jest po wykonaniu pracy (art. 80 k.p.).

Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało, że administracyjny stosunek służbowy policjantów powoduje, że spory z niego wynikłe, także dotyczące uposażenia, należą do właściwości sądów administracyjnych.

Biorąc natomiast pod uwagę art. 199 ¹ kpc, z którego wynika, że Sąd nie może odrzucić pozwu z tego powodu, że do rozpoznania sprawy właściwy jest organ administracji publicznej lub sąd administracyjny, jeżeli organ administracji publicznej lub sąd administracyjny uznały się w tej sprawie za niewłaściwe, przekazał sprawę do rozpoznania przez właściwy organ.

ZARZĄDZENIE

odpis postanowienia doręczyć peł. powoda i pozwanemu z pouczeniem .

dnia 16 lutego 2026 roku